هیچ کاری که انجام دهیم نمی‌تواند این شکاف را پر کند.

چرا تلاش صادقانه نمی‌تواند ما را نجات دهد؟ چون شریعت آینه است، نه صابون. نیاز ما را نشان می‌دهد، اما نمی‌تواند پاکمان کند. ببینید هر یک از این تلاش‌های رایج چگونه ناکام می‌ماند:

«کار داوطلبانه می‌کنم، به خیریه کمک می‌کنم، هوای همسایه‌هایم را دارم.» این‌ها تحسین‌برانگیزند، اما اعمال نیک نمی‌توانند خطاهای گذشته را پاک کنند یا معیار کامل خدا را برآورده سازند. اشعیا می‌گوید حتی اعمال عادلانۀ ما در برابر قدوسیت خدا مانند لباس‌های آلوده است (اشعیا 64:6). کارهای خوب، بدهی اخلاقی ما را صاف نمی‌کنند.

«مرتب به کلیسا می‌روم، دعا می‌کنم، آداب و رسوم دینی را به جا می‌آورم.» اما دینداری بدون رابطه با خدا فقط نمایش است. عیسی تندترین سخنانش را خطاب به دیندارانی گفت که آداب دینی را دقیق به جا می‌آوردند، اما عدالت و رحمت را نادیده می‌گرفتند (متی 23:23). خدا دل شما را می‌خواهد، نه فقط عادت‌هایتان را.

«من اصول اخلاقی خودم را دارم. اهل معنویت هستم، اما اهل دین نه.» اما چه کسی تعیین می‌کند که اصول شما کافی است؟ اگر خودتان قاضی باشید، همیشه وسوسه می‌شوید خودتان را تبرئه کنید. اخلاق به معیاری بالاتر از نظر شخصی ما نیاز دارد. و اگر آن معیار خدا باشد، او کمال را می‌طلبد.

چرا معیار این‌قدر مطلق است؟ چون خدا کاملاً قدوس است. حتی یک گناه یعنی رابطه شکسته است. ترکی به باریکی مو، کل عدسی را خراب می‌کند. یعقوب می‌گوید لغزیدن در یک مورد، شما را مجرم به شکستن همۀ شریعت می‌کند؛ نه به این دلیل که خدا خرده‌گیر است، بلکه چون شخصیت او یکپارچه است.

کتاب مقدس با قاطعیت می‌گوید: «از اعمال شریعت هیچ‌کس پارسا شمرده نمی‌شود» (رومیان 3:20). اگر می‌توانستیم نجات را خودمان به دست آوریم، «مسیح بیهوده مرد» (غلاطیان 2:21). فیض کمکی برای قوی‌ها نیست. نجاتی برای درماندگان است.