گناه ما را از خدایی که حیات می‌بخشد جدا می‌کند.

سنگینی یک توهین بستگی دارد به اینکه به چه کسی توهین می‌کنید. خدا بی‌نهایت نیکو و قدوس است؛ پس رد کردن او وزنی بی‌نهایت دارد. ابدی بودن این جدایی، زیاده‌روی خدا نیست؛ نشانۀ احترام او به آزادی انسان و به حقیقت ذات خودش است. اما دل خدا در پی نجات دادن است، نه محکوم کردن. به همین دلیل است که آشتی در مسیح را به ما عرضه می‌کند. انجیل یعنی خدا بی‌وقفه به دنبال ما می‌آید تا نگذارد برای همیشه از او دور شویم.

تصویرهای کتاب مقدس به واقعیتی اشاره دارند که از یک استعاره بدتر است: بیرون ماندن از حضور نیکوی خدا. چه شعله‌ها را واقعی بدانیم چه نمادین، اصل مطلب جدایی از کسی است که برای او آفریده شده‌اید. جهنم برای کسانی نیست که خدا را می‌خواستند و نتوانستند پیدایش کنند. پایان تلخِ رد کردن اوست. فوریت انجیل در همین است: می‌خواهد پیش از آنکه این رد کردن همیشگی شود، جلویش را بگیرد.

گناه علیه خدای بی‌نهایت و قدوس وزن بی‌نهایتی دارد. مثل تفاوت بین توهین به یک غریبه و خیانت به همسرتان است: رابطه شدت را تعیین می‌کند. شگفتی این نیست که جدایی جدی است، بلکه این است که خدا با هزینه‌ای بسیار سنگین بر خودش راهی برای بازگشت فراهم کرده است. صلیب هم نشان می‌دهد خدا چقدر گناه را جدی می‌گیرد و هم چقدر گناهکاران را دوست دارد.

چون محبت واقعی با بدی روبه‌رو می‌شود. «نادیده گرفتن» گناه یعنی رها کردن قربانیان و بی‌اهمیت شمردن بدی. قدوسیت خدا یعنی او نمی‌تواند با خطا طوری رفتار کند که انگار مهم نیست. اما انجیل همین است: خدا به جای نادیده گرفتن گناه، با آن برخورد کرد، کامل و عادلانه. در صلیب، خدا نه گناه را نادیده گرفت و نه گناهکار را.